Μουσείο Ακρόπολης: Μέρος πρώτο

Σήμερα λοιπόν αποφάσισα να πάω στο Μουσείο της Ακρόπολης, έχοντας βέβαια συναίσθηση ότι δεν είχα πολύ χρόνο και ότι πάω μόνο για μια...αναγνωριστική βόλτα, έχοντας σκοπό να ξαναπάω δεύτερη φορά και να δω τα πάντα ένα ένα με τη σειρά.

Η πεποίθησή μου αυτή έγινε...ακόμα εντονότερη όταν άρχισα να περπατάω τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και την είσοδο του μουσείου, καθώς γύρω μου συνάντησα μια...λαοθάλασσα! Μιλάμε για πολύ κόσμο. Κόσμο, όπως τουρίστες, φοιτητές, αντρόγυνα, γκρουπ οργανωμένα από επαρχία ή μη, ακόμα και σύσσωμες οικογένειες να έρχονται στο Μουσείο...

Εκεί ήρθε το πρώτο bubble με το ερωτηματικό: αυτό δε θα μπορούσε να γίνεται και σε άλλα μουσεία της Αθήνας και, κατ' επέκτασιν, Ελλάδας; Πουθενά αλλού δεν είχα δει τόσο κοσμοσυρροή. Φταίει η φήμη του; Φταίει η αυτοδιαφήμισή του; Η εξωφρενικά χαμηλή τιμή; Τι; Γιατί για ορισμένους συν-επισκέπτες γύρω μου, από αυτά που άκουγαν τα έρημα τα αυτάκια μου ήταν ξεκάθαρο ότι είχαν έρθει λόγω...μόδας! Ναι, είναι in αυτές τις μέρες να πας στο Μουσείο. Κι όχι μόνο να πας, αλλά και να έχεις συνείδηση ότι είσαι αμόρφωτος και να πετάς κοτσάνες και να κοροϊδεύεις όσα βρίσκονται γύρω σου. Μακάρι με τέτοιες κινήσεις κι αυτή την αναβάθμιση να έρθουν πιο πολλοί άνθρωποι στα μουσεία και να μάθουν έστω και λίγη ιστορία ή κατιτίς παραπάνω.

Το τι δεν άκουσα! Για Τούρκους στα χρόνια του Αλέξανδρου: αυτό ήταν επειδή μια προτομή του Αλέξανδρου ήταν φθαρμένη και "σαφέστατα" υπονοήθηκε ότι ήταν προϊόν βανδαλισμού! Για τα "κατσαρολικά" και το "σαν τα σύγχρονα τάπερ και μπρίκια" για τα σκεύη μαγειρικής και τις εστίες που βρέθηκαν σε αρχαίες αθηναϊκές κατοικίες. Σχόλια για τα ομοιώματα φαλλών που βρέθηκαν ως μικρά ειδώλια σε κατοικίες, καθώς το κάθε σπίτι λάτρευε τους θεούς του... Παιδιά Γυμνασίου να μη γνωρίζουν ποιος ήταν ο Ασκληπιός και πάει λέγοντας...

Ας γυρίσω όμως στη δική μου εμπειρία. Αφού σιγουρεύτηκα ότι οι φωτογραφίες επιτρέπονται στο μουσείο, αρκεί να είναι χωρίς φλας, την επόμενη φορά θα πάω οργανωμένη με...τούρμπο φωτογραφική! Καθώς τώρα έπαιρνα ό,τι προλάβαινα με το κινητό. Και σίγουρα να πάω κάποια στιγμή που θα έχει κοπάσει ο όλος θόρυβος και αραιώσει και από κόσμο. Σίγουρα δεν είναι ότι δεν μπορείς να κινηθείς, αλλά μια παραπάνω άνεση θα την έχει στάνταρ.

Δεύτερο bubble με ερωτηματικό: γιατί τα μέτρα ασφαλείας δεν ήταν και τόσο...αυστηρά όπως περιγράφονταν; Στην είσοδο βέβαια περνάς από τον έλεγχο ασφαλείας των αεροδρομίων, τη γνωστή...πόρτα και έλεγχο αποσκευών, αλλά εγώ αυτό που είδα περνώντας από μέσα από την άλλη πλευρά ήταν ουσιαστικά να υπάρχει μόνο ένα τσεκ στο μηχάνημα των αποσκευών κι από εκεί και πέρα σε όσους περνούσαν από την πύλη και χτυπούσε με το γνωστό ήχο, δε γινόταν περαιτέρω έρευνα ή κάτι παραπάνω.
Συν τοις άλλοις, αν και πολλοί χώροι ήταν φραγμένοι, θα μπορούσε άνετα κάποιος να πάει σε αυτούς. Για παράδειγμα, στην είσοδο του μουσείου και αριστερά, όπου φαίνονται τα ερείπια κάτω από τα στηρίγματα του μουσείου, υπάρχει εμφανέστατα μια καγκελωτή σκάλα που οδηγεί προς αυτά, που έχει απλά μια αλυσίδα. Μόνο αυτό. Και κανέναν τριγύρω να εποπτεύει το χώρο. Μια έτσι να έκανα, είχα περάσει από την άλλη πλευρά. Συν τοις άλλοις, τελικά σε ποιους είναι προσβάσιμα τα υπόγεια 1, 2, και 3;;;

Το εκπληκτικό είναι ότι το Μουσείο είναι ουσιαστικά φτιαγμένο ΠΑΝΩ στα ερείπια που είχαν βρεθεί στην περιοχή του Μακρυγιάννη, ερείπια γειτονιάς της αρχαίας Αθήνας, με τμήματα διάσπαρτα μεταξύ τους ή και με κτίσματα το ένα πάνω στα ερείπια του άλλου από τον 5ο αιώνα π.Χ. μέχρι και τον 5ο αιώνα μ.Χ. Περπατάς στην είσοδο και στο ισόγειο του μουσείου και έχεις τα ερείπια κάτω από τα πόδια σου! Κυριολεκτικά. Τα βλέπεις από το διάφανο πάτωμα. Το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους ορόφους του μουσείου, 3 στο σύνολο, καθώς από το γυάλινο πάτωμα βλέπεις τον κόσμο κάτω σου. Ναι, είναι γεγονός: το Μουσείο δεν συνίσταται για άτομα με υψοφοβία...

Προσωπικά ενθουσιάστηκα με την είσοδο, το άνοιγμα με θέα τα αρχαία στα θεμέλια του μουσείου και το γυάλινο πάτωμα στο ισόγειο, καθώς είναι η μοναδική φορά, με εξαίρεση τον Κεραμεικό που είχα πάει πριν 3-4 χρόνια, που βρίσκεσαι ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ στην ίδια την αρχική θέση της ανασκαφής, τόσο κοντά με τις πέτρες, τα ερείπια, τα ψηφιδωτά από τις κατοικίες και τα λουτρά ή τους πυργίσκους, που σχεδόν τα...αγγίζεις.

Το εστιατόριο σήμερα δεν το πρόλαβα, καθώς έκλεισε νωρίτερα ειδικά σήμερα (δεν ξέρω αν έχει κάποια σχέση με το γεγονός ότι όταν ήμουν στο δεύτερο όροφο είδα ένα γκρουπ από επισήμους, ανάμεσα στους οποίους μάλλον και τον Τομ Χανκς, να ξεναγείται στο Μουσείο από τον Υπουργό Πολιτισμού Αντώνη Σαμαρά). Ανέβηκα μέχρι τον τρίτο όροφο, που βρίσκεται και η αίθουσα του Παρθενώνα, με οργάνωση και κατασκευή του χώρου σαν την Ακρόπολη (υπάρχουν δυο σειρές αετωμάτων, εσωτερική και εξωτερική και οι κίονες που στηρίζουν στη μέση την αίθουσα είναι ίδιοι σε αριθμό με του Παρθενώνα), που είναι ορατή από τα παράθυρα ακριβώς απέναντι. Πέρα από το γεγονός ότι πρόκειται για ένα εμφανέστατο... "ξεμπρόστιασμα" του Βρετανικού Μουσείου, καθώς προθήκες είναι κενές με όσα λείπουν, ενώ σε κάποιες υπάρχουν αντίγραφα και εκμαγεία από θραύσματα που έχουν σωθεί, σαν επισκέπτης έχεις και μια απίστευτη θέα στην γύρω περιοχή, βλέποντας "αφ' υψηλού" Μακρυγιάννη, Πλάκα, Κουκάκι, Φιλοπάππου και πάει λέγοντας.

Η διαδρομή μέσα στο Μουσείο είναι ξεκούραστη κι ούτε ιδιαίτερα πολύπλοκη. Ουσιαστικά, μπορείς ανεβαίνοντας τους ορόφους να πάρεις "μονότερμα" τη δεξιά πλευρά και κατεβαίνοντας από τις ίδιες κυλιόμενες ή σκαλιά να δεις τις αριστερές πλευρές των ίδιων αιθουσών. Παντού υπάρχουν υπάλληλοι-ξεναγοί που μοιράζονται πληροφορίες για τα διάφορα εκθέματα, ο καθένας με το δικό του μοναδικό...εκφραστικό τρόπο!

Θα επακολουθήσουν σίγουρα και επόμενα "μέρη" με εκ νέου επισκέψεις και σίγουρα κάποιες φωτογραφίες.

Διαδρομές στο σούρουπο...

Είχα πολύ καιρό να το κάνω αυτό: να πάρω ένα λεωφορείο από την αρχή του και να μείνω σε όλη του τη διαδρομή...Να χαζέψω τις στάσεις του μέσα από γειτονιές, πλατείες, να νιώσω πόσο διαφορετικός μπορεί να είναι ο δρόμος μια εδώ και μια λίγα μέτρα πιο 'κει...

Από το σχολείο και τη σχολή, μετά, μου έμεινε...Περιήγηση πίσω από ένα τζάμι, σαν ένας απαθής επισκέπτης σε κάτι ξένο, και μετά τα πόδια μου κι οι εικόνες μπροστά μου με οδηγούσαν σε μια συγκεκριμένη στάση...γειτονιά...δρόμο...στενό...

Κατηφορίζοντας έναν από τους πιο πολύβουους και γεμάτους κίνηση κεντρικούς δρόμους, άφησα την τύχη να καθορίσει τον τελικό προορισμό μου ένα απόγευμα, για άλλη μια φορά...Το μικρό λεωφορείο που εμφανίστηκε με άφησε στις παρυφές μιας γειτονιάς που έχει χαθεί μέσα στο "κακόφημο" όνομά της και κάπου-κάπου δείχνει να νοσταλγεί ακόμα την παλιά της αύρα...

Περπατούσα και σκεφτόμουνα ότι δε θα 'πρεπε να είχα αφήσει την ψηφιακή σπίτι...Μου αρέσει να βγάζω φωτογραφίες από μικρές χαραμάδες μη-κακογουστιάς μέσα σε αυτή την πόλη. Περπατούσα ακανόνιστα. Τυχαία ανάμεσα στα θεόστενα σκοτεινά δρομάκια...

Στάθηκα στη μέση ενός δρόμου κοντά σε μια πλατεία και για μια στιγμή δεν έκανα τίποτε άλλο. Απλά στεκόμουν εκεί με κλειστά τα μάτια κι ένιωθα να περνούν μέσα μου όλες οι εικόνες που μπορεί να είχα δει όλα αυτά τα χρόνια, όσες φορές είχα περάσει από εκείνη τη γειτονιά.

Συνέχισα να περπατάω. Άρχισα να κλαίω. Κάποιες φορές αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω, μου βγαίνει. Έκλαιγα για την κρυμμένη ομορφιά αυτής της γωνιάς στην πόλη που σχεδόν κανείς πλέον δε νοιαζόταν να ανακαλύψει...Για τους ανθρώπους εκεί που νιώθανε σαν "χαμένα κορμιά"...Για τα γενέθλια της καλύτερής μου φίλης που είχα ξεχάσει μόλις εκείνο το απόγευμα (Γι' αυτό να είχα πάρει, άραγε τους δρόμους, ξαφνικά μετά από τόσο καιρό;)...Για τη δική μου αδυναμία να σταθώ μπροστά σε έναν καθρέφτη και "ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου να υψωθεί και λόγο να ζητήσει"...

Όταν γύρισα κάποια στιγμή το κεφάλι μου σε ένα στενό δρομάκι δίπλα μου, είδα να ξεπροβάλλει δειλά..."Ε, εσύ εκεί, φαίνομαι καθόλου πίσω από τις πολυκατοικίες;"...από πάνω μου το φεγγάρι...Λαμπερό και γεμάτο...Και τότε όλα μέσα μου άλλαξαν. Η νύχτα δίνει άλλη όψη στις σκέψεις μας. Κι άλλη γοητεία στα μικρά και τιποτένια προβλήματά μας. Σαν όλα να λύνονταν κάτω από μια λάμπα σαν από αυτές τις παλιές που βρίσκονταν στις προκυμαίες των λιμανιών, δίπλα στα καράβια που φεύγανε...Εκεί που άλλοτε άραζε ένας ναυτικός να αγναντεύει τη θάλασσα και τώρα δυο ψυχές βρίσκανε μαζί καταφύγιο...

From BigPicture

Είναι ίσως ένα από τα καλύτερα blog που υπάρχουν αυτή τη στιγμή...Φωτογραφίες, μονάχα συλλογές από φωτογραφίες ειδησεογραφικών πρακτορείων με 2-3 γραμμές δημοσιογραφικού σχολιασμού...

http://www.boston.com/bigpicture/2008/12/2008_greek_riots.html

Και η Αθήνα αυτές τις μέρες διεκδίκησε και κατέλαβε μερίδιο στις συλλογές αυτές...

Γιατί;

Πολλά γιατί...



Μια αγανάκτηση...

Μια παλιότερη συζήτηση

Αν ήταν να υπάρξει η καλοσύνη στον κόσμο, το παράδειγμα θα ήσουν εσύ, όχι εγώ...

Μαχαίρι στην καρδιά

Είμασταν μες στο δάσος, πυκνό με πανύψηλα δέντρα, βράχια πολλά και ένα ρυάκι να το διασχίζει...
Χωριστήκαμε σε δυο ομάδες και ξεκίνησε το κυνήγι μεταξύ μας...Η μια ομάδα έπρεπε να σκοτώσει την άλλη: όταν κάποιος σε έβρισκε μπροστά του ήταν όλα ή τίποτα, με το που τον έβλεπες αυτόματα ήσουν νεκρός. Εκτός κι αν προλάβαινες...

Ξαφνικά πετάγεται κάποιος μπροστά μου...Πρώτη φορά πάω να χτυπήσω, αλλά τον χτυπάω άτσαλα και ξέρω ότι κάπου εδώ τελειώνουν όλα. Εκείνος με χτυπάει στο στήθος, τον έχω απέναντί μου, ενώ ένας άλλος με κρατάει από το σώμα και τα χέρια για να μην μπορώ να ξεφύγω. Προσπαθώ να παλέψω, γιατί ο απέναντί μου μου κρατάει το χέρι που έχω το μαχαίρι και το στρέφει σιγά σιγά σε εμένα...

Πηδάω κάτω από ένα βράχο για να με χάσουν, έτσι καταφέρνω να ξεφύγω από αυτόν που με κρατάει και, προς μεγάλη μου έκπληξη, να τον πετάξω κάτω μαζί μου. Ακόμα στέκομαι στα πόδια μου, προς μεγάλη μου έκπληξη...

Ξανανεβαίνω, το τραύμα νιώθω να με πονάει και του επιτίθεμαι με το μαχαίρι, όταν έρχεται πάνω μου για να με σκοτώσει. Το μαχαίρι μου τον πετυχαίνει κοντά στην καρδιά και πέφτει κάτω, όσο στρέφομαι στους υπόλοιπους δικούς μου για να δω και να τους φωνάξω αν είναι καλά.

Είμαι όρθια πάνω από τον "εχθρό" μου και νιώθω να αναπνέω, αλλά σαν από μια...εξωπραγματική τρύπα στα πνευμόνια μου. Πονάω και η μπλούζα μου αρχίζει να γίνεται κόκκινη από την πληγή.
...
...
...
...
ΞΥΠΝΑΩ...και έχω την αίσθηση ότι πονάω σε εκείνο το μέρος ακόμα...

Μπλογκοπαίγνιο με βιβλία

Απαντώντας στην πρόσκληση του Estarian, λαμβάνω μέρος στο ακόλουθο παιχνίδι :
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (από τελεία σε τελεία) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Το πιο κοντινό που μπορούσα να αρπάξω ήταν η ΒΑΡΔΙΑ του Νίκου Καββαδία.
Λοιπόν...

Οι γυναίκες...Δεκατεσσάρω χρονώ. Και αυτές που θα γίνουν κατόπι οι χειρότερες πόρνες, κι αυτές που θα κυλιστούνε σε βρώμικα σεντόνια, στους δρόμους, στα πάρκα, κάτου από γέφυρες, στα όρθια πορνεία, με το λουρί δεμένο στο γόνατο και τη θηλειά του στον ώμο, στις εκκλησιές, στα Calvaires.

Πετάω το γάντι στoυς: Μαρία, RaZzMaTaZz, Shattered Heavens, punchingbag, Dakkon...