Διαδρομές στο σούρουπο...

Είχα πολύ καιρό να το κάνω αυτό: να πάρω ένα λεωφορείο από την αρχή του και να μείνω σε όλη του τη διαδρομή...Να χαζέψω τις στάσεις του μέσα από γειτονιές, πλατείες, να νιώσω πόσο διαφορετικός μπορεί να είναι ο δρόμος μια εδώ και μια λίγα μέτρα πιο 'κει...

Από το σχολείο και τη σχολή, μετά, μου έμεινε...Περιήγηση πίσω από ένα τζάμι, σαν ένας απαθής επισκέπτης σε κάτι ξένο, και μετά τα πόδια μου κι οι εικόνες μπροστά μου με οδηγούσαν σε μια συγκεκριμένη στάση...γειτονιά...δρόμο...στενό...

Κατηφορίζοντας έναν από τους πιο πολύβουους και γεμάτους κίνηση κεντρικούς δρόμους, άφησα την τύχη να καθορίσει τον τελικό προορισμό μου ένα απόγευμα, για άλλη μια φορά...Το μικρό λεωφορείο που εμφανίστηκε με άφησε στις παρυφές μιας γειτονιάς που έχει χαθεί μέσα στο "κακόφημο" όνομά της και κάπου-κάπου δείχνει να νοσταλγεί ακόμα την παλιά της αύρα...

Περπατούσα και σκεφτόμουνα ότι δε θα 'πρεπε να είχα αφήσει την ψηφιακή σπίτι...Μου αρέσει να βγάζω φωτογραφίες από μικρές χαραμάδες μη-κακογουστιάς μέσα σε αυτή την πόλη. Περπατούσα ακανόνιστα. Τυχαία ανάμεσα στα θεόστενα σκοτεινά δρομάκια...

Στάθηκα στη μέση ενός δρόμου κοντά σε μια πλατεία και για μια στιγμή δεν έκανα τίποτε άλλο. Απλά στεκόμουν εκεί με κλειστά τα μάτια κι ένιωθα να περνούν μέσα μου όλες οι εικόνες που μπορεί να είχα δει όλα αυτά τα χρόνια, όσες φορές είχα περάσει από εκείνη τη γειτονιά.

Συνέχισα να περπατάω. Άρχισα να κλαίω. Κάποιες φορές αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω, μου βγαίνει. Έκλαιγα για την κρυμμένη ομορφιά αυτής της γωνιάς στην πόλη που σχεδόν κανείς πλέον δε νοιαζόταν να ανακαλύψει...Για τους ανθρώπους εκεί που νιώθανε σαν "χαμένα κορμιά"...Για τα γενέθλια της καλύτερής μου φίλης που είχα ξεχάσει μόλις εκείνο το απόγευμα (Γι' αυτό να είχα πάρει, άραγε τους δρόμους, ξαφνικά μετά από τόσο καιρό;)...Για τη δική μου αδυναμία να σταθώ μπροστά σε έναν καθρέφτη και "ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου να υψωθεί και λόγο να ζητήσει"...

Όταν γύρισα κάποια στιγμή το κεφάλι μου σε ένα στενό δρομάκι δίπλα μου, είδα να ξεπροβάλλει δειλά..."Ε, εσύ εκεί, φαίνομαι καθόλου πίσω από τις πολυκατοικίες;"...από πάνω μου το φεγγάρι...Λαμπερό και γεμάτο...Και τότε όλα μέσα μου άλλαξαν. Η νύχτα δίνει άλλη όψη στις σκέψεις μας. Κι άλλη γοητεία στα μικρά και τιποτένια προβλήματά μας. Σαν όλα να λύνονταν κάτω από μια λάμπα σαν από αυτές τις παλιές που βρίσκονταν στις προκυμαίες των λιμανιών, δίπλα στα καράβια που φεύγανε...Εκεί που άλλοτε άραζε ένας ναυτικός να αγναντεύει τη θάλασσα και τώρα δυο ψυχές βρίσκανε μαζί καταφύγιο...

From BigPicture

Είναι ίσως ένα από τα καλύτερα blog που υπάρχουν αυτή τη στιγμή...Φωτογραφίες, μονάχα συλλογές από φωτογραφίες ειδησεογραφικών πρακτορείων με 2-3 γραμμές δημοσιογραφικού σχολιασμού...

http://www.boston.com/bigpicture/2008/12/2008_greek_riots.html

Και η Αθήνα αυτές τις μέρες διεκδίκησε και κατέλαβε μερίδιο στις συλλογές αυτές...

Γιατί;

Πολλά γιατί...



Μια αγανάκτηση...

Μια παλιότερη συζήτηση

Αν ήταν να υπάρξει η καλοσύνη στον κόσμο, το παράδειγμα θα ήσουν εσύ, όχι εγώ...

Μαχαίρι στην καρδιά

Είμασταν μες στο δάσος, πυκνό με πανύψηλα δέντρα, βράχια πολλά και ένα ρυάκι να το διασχίζει...
Χωριστήκαμε σε δυο ομάδες και ξεκίνησε το κυνήγι μεταξύ μας...Η μια ομάδα έπρεπε να σκοτώσει την άλλη: όταν κάποιος σε έβρισκε μπροστά του ήταν όλα ή τίποτα, με το που τον έβλεπες αυτόματα ήσουν νεκρός. Εκτός κι αν προλάβαινες...

Ξαφνικά πετάγεται κάποιος μπροστά μου...Πρώτη φορά πάω να χτυπήσω, αλλά τον χτυπάω άτσαλα και ξέρω ότι κάπου εδώ τελειώνουν όλα. Εκείνος με χτυπάει στο στήθος, τον έχω απέναντί μου, ενώ ένας άλλος με κρατάει από το σώμα και τα χέρια για να μην μπορώ να ξεφύγω. Προσπαθώ να παλέψω, γιατί ο απέναντί μου μου κρατάει το χέρι που έχω το μαχαίρι και το στρέφει σιγά σιγά σε εμένα...

Πηδάω κάτω από ένα βράχο για να με χάσουν, έτσι καταφέρνω να ξεφύγω από αυτόν που με κρατάει και, προς μεγάλη μου έκπληξη, να τον πετάξω κάτω μαζί μου. Ακόμα στέκομαι στα πόδια μου, προς μεγάλη μου έκπληξη...

Ξανανεβαίνω, το τραύμα νιώθω να με πονάει και του επιτίθεμαι με το μαχαίρι, όταν έρχεται πάνω μου για να με σκοτώσει. Το μαχαίρι μου τον πετυχαίνει κοντά στην καρδιά και πέφτει κάτω, όσο στρέφομαι στους υπόλοιπους δικούς μου για να δω και να τους φωνάξω αν είναι καλά.

Είμαι όρθια πάνω από τον "εχθρό" μου και νιώθω να αναπνέω, αλλά σαν από μια...εξωπραγματική τρύπα στα πνευμόνια μου. Πονάω και η μπλούζα μου αρχίζει να γίνεται κόκκινη από την πληγή.
...
...
...
...
ΞΥΠΝΑΩ...και έχω την αίσθηση ότι πονάω σε εκείνο το μέρος ακόμα...

Μπλογκοπαίγνιο με βιβλία

Απαντώντας στην πρόσκληση του Estarian, λαμβάνω μέρος στο ακόλουθο παιχνίδι :
1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (από τελεία σε τελεία) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Το πιο κοντινό που μπορούσα να αρπάξω ήταν η ΒΑΡΔΙΑ του Νίκου Καββαδία.
Λοιπόν...

Οι γυναίκες...Δεκατεσσάρω χρονώ. Και αυτές που θα γίνουν κατόπι οι χειρότερες πόρνες, κι αυτές που θα κυλιστούνε σε βρώμικα σεντόνια, στους δρόμους, στα πάρκα, κάτου από γέφυρες, στα όρθια πορνεία, με το λουρί δεμένο στο γόνατο και τη θηλειά του στον ώμο, στις εκκλησιές, στα Calvaires.

Πετάω το γάντι στoυς: Μαρία, RaZzMaTaZz, Shattered Heavens, punchingbag, Dakkon...

Περί δαιμονίων, μέρος δεύτερο

Δεν υπήρχε περίπτωση να ξεπεράσει η ταινία το βιβλίο! Απλά δεν υπήρχε περίπτωση...

Όχι ότι δε μου άρεσε η ταινία. Η ταινία μου άρεσε, αρκετά μάλιστα! Η Σκόνη είναι μαγευτική...
Απλά...απογοητεύτηκα πολύ όταν ΔΕΝ είδα κάποιες σκηνές που απλά ονειρευόμουν να δω πώς θα τις μεταφέρουν στον κινηματογράφο!
Στο άλλο σημείο που επιφυλάσσομαι ακόμα στο να απογοητευτώ εντελώς είναι το ότι επειδή στην Αμερική δεν έκανε το άνοιγμα και τα έσοδα που περιμένανε κι ουσιαστικά περιμένουν να "ξελασπώσει" ο υπόλοιπος κόσμος :Ρ, συζητιέται ακόμα για το αν θα μπουν στην παραγωγή και οι επόμενες δυο ταινίες της τριλογίας...
Δηλαδή? Τι? Και πες ότι δε γίνονται άλλες ταινίες...Είναι αυτό τέλος να μείνεις μονάχα με μια ταινία;;;

Αν πραγματικά βγουν και φτάσουμε να μιλάμε για το "Κεχριμπαρένιο Τηλεσκόπιο" σε ταινία, θέλω πραγματικά να δω τι αφορισμοί θα πέσουν και τι απαγορεύσεις προβολών...:Ρ

@fading shadows
Ίσα ίσα τώρα να δεις κουράγιο που θα βρεις να διαβάσεις τα βιβλία! Κι αν το πρώτο μπορεί να φαίνεται σαν μια ωραία μικρή κοινή παραμυθένια ιστορία, επιφυλάξου για τα επόμενα...Σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατόν να φανεί σαν μια μικρή παιδική ιστορία!